Uganda stelt nooit teleur. Zodra je de warme lucht van Entebbe inademt, weet je dat je een wereld betreedt die je voor altijd zal veranderen. Voor mij was deze reis niet zomaar een bezoekje aan de stichting: het was een onderdompeling in een land waar de contrasten groot zijn, maar de glimlach altijd aanwezig is.
De eerste twee dagen bestonden voornamelijk uit reizen. De wegen in Uganda zijn een belevenis op zich; lang, hobbelig en soms stoffig. Het weer was wisselvalig van veel zon naar veel regen en alles er tussen in. Ook is Kampala wat je verwacht van een grote Afrikaanse stad, veel drukte en bezigheden. Ondanks de lange uren in het busje zat de sfeer er direct goed in. Aan het einde van de tweede dag ontmoetten we het lokale team van CCA. Hun enthousiasme was aanstekelijk en het is zo mooi om de passie te zien die zij hebben voor hun werk.
Op de derde dag bezochten we de kliniek waar plastische chirurgie wordt uitgevoerd. We hoorde verhalen over patiënten met hazenlippen, ernstige brandwonden en aangeboren afwijkingen. Wat een diepe indruk maakte, was de realiteit: veel mensen zijn zo zwak als ze voor een ingreep komen dat ze eerst maanden moeten aansterken voor een operatie. Ook in het oude lepra-ziekenhuis, wat nu nog steeds een ziekenhuis is, zagen we passie voor het helpen van mensen en zagen we hoe ze met de hand speciale schoenen maken en kunst benen en voeten.
De praktijkschool gaf hoop: jongeren leren onder andere houtbewerking, ICT en naaien om zo een eigen toekomst op te bouwen. Op de dovenschool kregen we naamgebaren (zoals ‘Lang Haar’ en ‘Grote Neus’) en voetbalden we in de hitte. Een moment van pure verbinding. Op beide plekken was het bijzonder om te merken dat we allemaal maar mensen zijn en dat het niet uit maakt wat je handicap is. Uiteindelijk verbindt een glimlach of een traan elkaar als mensen.
Ook bij HFC hebben we mooie verhalen mogen horen over het werk wat ze doen. Bizar is alleen dat we voornamelijk de mooie verhalen horen. Als je dan leest hoe kwetsbaar de situatie van een kind beoordeeld is dan kun je dat soms moeilijk geloven. 1 maaltijd per dag was het gemiddelde in plaats van de uitzondering.
Zondag mochten we genieten van een echte Afrikaanse kerkdienst waar God verheerlijkt wordt met alles wat ze hebben. Het is echt een feest en je merkt het pure vertrouwen in onze God. Na de dienst waren we weer te gast bij HFC en hadden we de kans om wat jongeren te interviewen. De zondagse interviews waren intens; de verhalen van leeftijdsgenoten zijn een spiegel voor mijn eigen leven, maar het is mooi om te zien hoe dankbaar ze zijn.
We sloten de reis af in de natuur, waar we de schoonheid van God’s schepping zagen. Van een klein vliegtuigje tot een Boda Boda-rit, elke seconde was een avontuur.
